De maker.

Wim de Brouwer – keramist en autodidact

Mijn naam is Wim de Brouwer. In mijn atelier in Hapert werk ik met klei aan keramische sculpturen en objecten. Mijn weg naar de keramiek is niet die van een traditionele kunstopleiding geweest. Ik ben autodidact en heb mijn kennis en vaardigheden in de loop der jaren vooral opgebouwd door nieuwsgierigheid, experimenteren en veel zelf doen.

Ik heb door de jaren heen enorm veel informatie verzameld. Websites, boeken, vakliteratuur, bezoeken aan keramiekbeurzen en tentoonstellingen hebben mij steeds nieuwe inzichten en ideeën gegeven. Daarnaast heb ik workshops gevolgd bij verschillende collega-keramisten. Iedere workshop, ieder gesprek en iedere nieuwe techniek voegde iets toe aan mijn eigen ontwikkeling.

Maar misschien nog belangrijker: ik heb altijd graag dingen gemaakt.

Creativiteit is voor mij geen afzonderlijk onderdeel van het leven, maar iets dat er gewoon bij hoort. Het ontwerpen en maken van meubels, het werken met speksteen en het schilderen met kunstschilderskwasten zijn voorbeelden van terreinen waarin ik mij door de jaren heen heb verdiept. Steeds weer vanuit dezelfde drijfveer: iets bedenken, materiaal in handen nemen en ontdekken hoe een idee werkelijkheid kan worden.

Klei heeft daar voor mij een bijzondere plaats in gekregen.

Het is een materiaal dat zich laat vormen, maar tegelijkertijd ook zijn eigen eisen stelt. Een vorm kan tijdens het werken veranderen, een idee kan een andere richting opgaan en soms ontstaat juist door een onverwachte gebeurtenis iets interessants. Dat proces — van een eerste gedachte naar een uiteindelijk object — blijft mij fascineren.

Ik zoek in mijn werk graag naar vormen die iets suggereren zonder alles uit te leggen. Een houding, een lijn, een gezicht of een onverwachte combinatie van vormen kan genoeg zijn om de verbeelding te prikkelen. Een werk hoeft voor mij niet perfect te zijn. Het mag sporen dragen van het maken. Het belangrijkste is dat het iets heeft, iets oproept en je uitnodigt om nog een keer te kijken.

Kennis doorgeven

Nu ik op een punt in mijn leven ben gekomen waarop ik veel van die opgedane kennis en ervaring kan overdragen, is het geven van keramiekcursussen een vanzelfsprekend onderdeel van mijn atelier geworden.

Ik vind het bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer iemand voor het eerst een stuk klei in handen krijgt. Het begint vaak voorzichtig, soms met enige twijfel. Maar gaandeweg ontstaat er vertrouwen, worden technieken ontdekt en krijgt een idee vorm.

Juist dat proces geeft mij enorm veel voldoening.

Ik werk met deelnemers die allemaal hun eigen ideeën, mogelijkheden en interesses meebrengen. Mijn rol is niet om voor te schrijven wat iemand moet maken, maar om kennis, technieken en ervaring aan te reiken waarmee iemand zijn of haar eigen creativiteit kan ontwikkelen.

En dat levert vaak verrassende resultaten op.

De enthousiaste deelnemers, de onderlinge inspiratie en het plezier dat tijdens de cursussen ontstaat, zijn inmiddels een belangrijk onderdeel geworden van mijn eigen plezier in het werken met keramiek.

KleiKriebels is daarmee niet alleen de plek waar mijn eigen werk ontstaat, maar ook de plek waar ik mijn liefde voor het werken met klei graag met anderen deel.

Klei blijft mij verrassen.
En misschien is dat wel precies waarom ik er nog lang niet op uitgekeken ben.